Zoals vroeger

We hadden een zaterdagavond geprikt en er maanden naar uitgekeken. Het idee ontstond met drie vriendinnen en ondertussen was de groep uitgebreid naar acht personen. Het was een informeel reünietje van het groepje vrienden waar we tijdens onze middelbareschooltijd mee uitgingen. In die tijd kon dat nog gewoon, want als ik de verhalen van ouders om me heen hoor, gebeurt dat tegenwoordig niet meer. Dan spreken ze bij elkaar af in plaats van in het café zitten. Maar de laatste twee jaar van mijn middelbareschooltijd was het toch wel iets wat we regelmatig deden. Het was het perfecte moment om even weg van je ouders te zijn, te dansen en die ene persoon tegen het lijf te lopen op wie je een oogje had. Ik heb er veel goede herinneringen aan. Natuurlijk ook aan de discussies met mijn ouders over hoe laat ik thuis mocht komen. Dus toen we op het idee van een reünie waren gekomen, wisten we ook meteen de plek. Het kroegje waar we toen vaak heen gingen.

Alles nog hetzelfde?

Een meesten van ons hadden de kroeg niet meer teruggezien sinds we onze diploma’s hadden gehaald. We hadden onze vleugels uitgeslagen en waren naar andere plekken in het land vertrokken. We waren dus erg benieuwd hoe we het zouden vinden weer in die kroeg te zijn waar we zoveel herinneringen aan hadden. Gelukkig bestond het kroegje nog en stond er zelfs nog een van dezelfde barmannen achter de bar. Hij was inmiddels eigenaar geworden van het café. Sommigen van ons herinnerde hij zich nog. Hij vertelde dat er wel vaker mensen van vroeger langskwamen met hetzelfde idee als wij hadden gehad. Het kroegje was wel kleiner dan hoe we het ons herinnerden. Dat kwam misschien omdat het altijd volgestampt met mensen stond met de damp op de ramen. Nu waren we expres vroeg gekomen om de grote drukte voor te zijn. Maar verder zag het er nog precies hetzelfde uit.

Verhalen van vroeger

Al snel kwamen de eerste verhalen boven tafel van wat we daar allemaal hadden meegemaakt. De verliefdheden (sommigen op de barman), dat we er onze eerste biertjes hadden gedronken en het toepen tijdens een tussenuur. Tot echte excessen was het eigenlijk nooit gekomen, zoals wat je tegenwoordig weleens hoort over comazuipen. Met alles is het belangrijk je grenzen te kennen en anders hulp te zoeken. Gelukkig hebben we onze grenzen goed weten te bewaken en ging het ons niet per se om het drinken, maar om de lol die we hadden met elkaar. We herinnerden vooral het meezingen met de laatste hits en wat voor desillusie het altijd was als het licht weer aanging. Dan zag degene met wie je een uur had gepraat er ineens minder knap uit en wilde je eigenlijk ook zo snel mogelijk weg. Na een paar uurtjes herinneringen opgehaald te hebben, meezingen met oude hits en zelfs een dansje hier en daar, hebben we een taxi naar het station genomen en zijn we naar huis gegaan. Bij mij bleven twee vriendinnen slapen die te ver weg woonden om nog zelf thuis te kunnen komen, dus wij hadden ook nog een ouderwets logeerpartijtje. De datum voor de volgende reünie staat al!

About

No Comments

Leave a Comment